شعر گیلکی « بارون پاییزی» – شاعر اسماعیل کهن

شعر چهارم (بارون پاییزی):
تی دل هوایی بوی اا،پـِز کلاکم دِره
(دلت هوایی باشه و،باران پاییزی هم شروع به باریدن کنه)
کم غم و غصه دِری، هَنده تی حاله بـِره
( غم و غصه هات که زیاد بودن،دوباره اینم دلگیرترت کنه)
مرَم‌خا بی طاقتم،خودی دِگیته راکِم
(منم که دلم طاقت نداره،شبیه باران رگباری میمونم)
غصه مره پیش هره، مِن دامانه کُلاکِم
(دلتنگی و غم سراغم بیاد،مثل باران تند وسط جنگل میشم)
هرچی دل ِ مـِن دابو ،پِزِ هوا سر هَره
(هررازی توی دلت باشه،هوای پاییز،برملاش می‌کنه)
خِنی مردوم نِفهمِن،ویشته بَرَبَر هَره
(هرچی میخای کسی متوجه حالِت نشه،اما توی چهره ت آشکار تر میشه)
پِزِ ورپ ِ کلاکه،حالِ زرجِ دَرم
(توی بارون های برفی ِ پاییز،حال من مثل اون کَبکه که )
کو«ه» مره سرما گنه،جیری امان نِدَرم
(اگه بالای کوه بمونه سرما اذیتش میکنه،اگه پایین هم بیاد از دست شکارچی در امان نیست)
ندانم این هوایه،یا اِمه قاتل جان
(نمی‌دونم این چه هواییه،که دشمن جان ما شده)
خدااا زودته سربیه،بینا بِره زُمُسّان
(خدایا ای کاش زودتر تموم شه،و زمستان شروع بشه)

نظرات بسته شده است.